Amen

Ik dacht

in eenzaamheid

de trap

der gouden poorten

te beklimmen;

ik dronk de stilte

van dit huis

en legde kuis

de handen

voor de borst;

ik trok

de wissels

van mijn hart

op 't zeldzaam spoor

der verre tochten

en zag na einders

telkens weer

een nieuwe horizont;

ik stapte moe

met wonde voeten

door het zand

en stond

in witte tempels

met de klank

van verre harpen

in het oor

doch steeds alleen.

Dan vond ik U

de Ander!

Geen pracht

geen praal

geen stilte

die bedwelmt;

alleen twee lippen

die mij fluist'rend

zegden:

„Kom!"

Nu staan wij

hand in hand

op open straat;

nu rijen zich

miljoenen handen

aan één hand

en alle zingen:

„Amen!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen