Avondmaal

Het was avond als deze schotels rustten op de dis lijk grote handen van een grijsaard in de schoot.

Toen dwars door Zijn dood Zijn ogen boorden en reeds beroerden de derde dag, hief Hij Zijn voorhoofd als een zilveren bekken tot de Vader.

Er viel een woord…… en deze klank brak iedere stilte.

Zijn hand lag als een gewelf over die der jongeren en verzadigde hen niet brood en wijn in Hem.

Toen echter Simon fluist'rend sprak en tot Thaddeus zei: „mijn broer" — was er alleen maar Christus en alle in Hem gevangen — en eerst vrij.

Dan brak het uur aan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen