Ik heb mij niet bekeerd tot het protestantisme

Deze morgen, 1 februari 1963, is onze vriend en broeder, Luis Serrano, naar Costa Rica vertrokken, waar hij evenals br. Enrique Fernandez op kosten van ons ex-priesterfonds theologie zal studeren om daarna zendeling te worden in Zuid-Amerika. (Luis moet uitgesproken worden: Loewies).

Luis Serrano is 34 jaar. Hij werd priester gewijd op 21 juni 1953. In september vorig jaar verliet hij de rooms-katholieke kerk en kwam op de Wartburg.

Luis is een echte vriend van ons geworden en dan doet het afscheid altijd pijn. Vooral ook omdat je niet weet, of je elkaar nog ooit hier op aarde zult weerzien.

Luis zelf heeft dat ook zo aangevoeld en hij heeft dat t reffend weergegeven in de enkele regels die hij in het gastenboek van de Wartburg schreef:

Tot weerziens in het Vaderhuis

In het gastenboek van de Wartburg schreef Luis:

„Vandaag, 31 januari 1963, is het vier en een halve maand geleden, dat ik in de Wartburg aankwam. Morgen vertrek ik naar Costa Rica.

Ik heb veel ontvangen om dankbaar voor te zijn. Ik weet daarop slechts dit te zeggen: Ik bid de Here Jezus voor allen, die mijn verblijf hier mogelijk hebben gemaakt. Ik weet dat Hij de dank van mijn kant in uw hart zal leggen en de dankzegging door Hem is oneindig veel beter dan de dankzegging door mij.

Weldra zullen wij weer met elkander verenigd zijn in het huis van de Vader. Daar zullen wij dit samenzijn voortzetten, dat wij nu, om wille van het geloof en de liefde in Christus, moeten onderbreken.

Tot weersziens dan!

Humor en schoonheid

Luis is artistiek begaafd. Dat hebt u kunnen bemerken uit de karikaturen, die wij in de vorige nummers afdrukten van Celso Muñiz en Jean Brepsant. Die waren n.l. door Luis getekend. Het was zijn bij drage op een gezellige avond, die we hier op de Wartburg hadden georganiseerd.

Want „een lach en een traan", dat is het leven voor de ex-priester hier in ons huis. Een traan, wanneer er beledigende, verbitterde brieven komen van rooms-katholieken, die hen vroeger gekend hebben, die eertijds vrienden, soms zelfs familieleden waren, en die zich nu in felle vijandschap tegen hen keerden. Een lach, want door de blijdschap in Jezus Christus die hier heerst, kan men de relativiteit van elk verdriet zien, omdat de Vader in de hemelen toch eenmaal alle tranen uit onze ogen zal wegwissen. (Openb. 21:4). Vanuit deze zekerheid kan de lach telkens opklinken in de Wartburg.

Luis heeft een heel andere weg naar de reformatie bewandeld dan br. Muñiz. Het getuigenis dat hij schreef, heeft hij getiteld: „Ik heb mij niet tot het protestantisme bekeerd".

Hij wilde daarmee zeggen, dat hij in het diepst van zijn denken reeds lang protestant was, voordat hij kontakt met het protestantisme zocht.

Dit getuigenis van Luis is echter nog niet voldoende rijp. Hijzelf had dan ook al voorgesteld om met publikatie te wachten, en wij waren het daarin volkomen met hem eens. Zijn theologische studies in Costa Rica zullen voor hem zeker een prachtige kans zijn om zijn reformatorische bewustzijn te versterken en meer relief te geven.

Luis heeft dan ook een honger naar de studie van het Woord Gods. De enkele Bijbelstudies, die wij hier konden geven, waren een feest voor hem, zo zei hij.

De Institutie van Calvin

Toen Luis in allerlei geestelijke nood was komen te verkeren, begon hij aan de mogelijkheid van het protestantisme te denken. Hij vroeg via een tussenpersoon aan een predikant van Barcelona om protestantse lektuur. Hij kreeg de Institutie van Calvijn te leen.

„Ik vergat alles om mij heen, toen ik mij in dit boek verdiepte. Ik was uitermate verrast omdat ik daarin een wijze van denken aantrof die geheel en al aansloot bij de mijne.

Ik zal deze momenten van ontroering, van blijdschap niet meer vergeten toen ik tot de ontdekking kwam, dat ook een ander, ja dat volts miljoenen anderen, innerlijk er zo over denken als ikzell.

Ik zag Christus nu duidelijk als God, als Mens, als Zaligmaker. En in He m wist ik mij nu vrij, vrij allereerst van mijn zondeschuld, vrij ook van allerlei dwang en menselijke slavernij".

Er is een uitstekende vertaing verschenen in het Nederlandsaan de hand van prof. dr. A. Sizoo, uitg. W.D. Meinema te Delft, prijs f 47, 25 compleet (3 delen).

Het is wel bijzonder jammer, dat nog in het novembernummer van 1962 van „Missieboekje H. Hart" past oor Brouwers naar aanleiding van Calvijn's Institutie schrijft: „Calvijn zelf kwam in tegenspraak met zijn eigen verklaringen, toen hij enerzijds het leergezag van Rome ontkende, maar zelf alle godsdienstige gezag voor zich opeiste, nadat hij een nieuw Rome, een nieuwe Kerk te Genève gesticht had (waar hij onbetwistbaar de paus wilde zijn, al noemde hij zich „de allertrouwste dienaar der Schrift"). Wie zijn Schriftuuruitleg of geloofsartikelen durfde bestrijden, werd als ketter gebrandmerkt en moest het soms met zijn leven bekopen".

Het is onbegrijpelijk dat zulke karikatuurlijke onzin nog in het oecumenische jaar 1962 kan gepubliceerd worden.

„De Wartburg"

Ook dit stukje uit zijn getuigenis wilde ik nog overnemen:

„Thans verblijf ik op de Wartburg. Ik heb nu vrede, ik heb nu rust. Telkens weer straalter een glimlach in dit huis, dat een zegen van God is, een toevlucht voor de Zijnen, zoals de Wartburg in Eisenach dat geweest is voor Luther.

Er is heel wat in mijn leven gepasseerd. Ik heb mijn vaderland, mijn moeder, mijn familie moeten verlaten. Ik heb alles en allen moeten verlaten om Christus te kunnen volgen. Slechts in de hemel is Hij voor wien men zulk een daad, die vanuit menselijk standpunt bezien, een pure dwaasheid is, kan stellen.

Slechts hij die hetzelfde heeft doorgemaakt, kan begrijpen welk een pijner in die momenten ligt. Wanneer je niet eens de troost hebt van vaarwel te kunnen zeggen tot hen die je liefhebt...., wanneer je van je eigen land moet wegvluchten als een misdadiger; wanneer je je moeder moet omhelzen, en wanneer je dan moet doen alsof deze laatste kus die je haar geeft, een van de vele kussen is die je haar steeds gaf. Dat is iets dat je alleen kunt volbrengen om wille van het Koninkrijk Gods en in de kracht van zijn Heilige Geest".

Aan mijn Moeder

Het getuigenis eindigt dan ook met deze aanspr aak tot zijn moeder:

„U hebt mij steeds door uw woorden, en vooral door uw voorbeeld, geleerd, dat ik steeds in alle oprechtheid moest leven. U hebt dit verlangen naar eerlijkheid zo diep in mij gelegd, dat ik daardoor de waarheid meer ben gaan liefhebben dan mijn eigen belangen. En daarom heb ik, lieve Moeder, de rooms katholieke kerk verlaten, die zich een Christus heeft gevormd naar eigen wensen, om nu te gaan op de rechte weg van Gods Woord, om te volgen de Christus der Schriften. Nu pas zal ik de echte priesterzoon kunnen zijn, waarvan u gedroomd hebt. Nu zal ik de bedroefden tegemoet kunnen treden met waarachtige priesterlijke bewogenheid, met de boodschap van de enige Hogepriester, Jezus Christus, die Zichzelf slechts eenmaal offerde aan het Kruis tot vergeving van al onze zonden.

Omdat u mij de oprechtheid hebt leren liefhebben, daarom heb ik de rechte weg des Heren gekozen.

Hartelijk dank, moeder! Velp, oktober 1962.

De lege God

Vroeger was de theologie bijna voor elke priesterstudent een teleurstelling. Vermoedelijk zal dat in onze tijd beter zijn. Luis schrijft er over:

„Toen begon ik met de godgeleerdheid. Maar de naam was niet in overeenstemming met de werkelijkheid. Ik had gedacht dat de godgeleerdheid de sublieme wetenschap zou zijn die over God handelt. Maar het bleek een van de vele vakken te zijn, die je moest volgen om je einddiploma te halen en die met dezelfde koelheid en koude werd gedoceerd als b.v. de wiskunde of de geschiedenis met natuurlijk ook de angst dat je voor dit vak zou kunnen zakken bij het examen. Nooit heeft men mij geleerd om over de godgeleerdheid te mediteren of om er uit te leven. Ik moest allerlei dingen er in stampen om weer een kursus onder de knie te krijgen. Ik had een grote weerzin tegen dit systeem. Men gaf mij slechts een lege God. Men gaf mij het kleed van God, maar men gaf mij God zelf niet. Nooit werd er een echt geestelijk gesprek gevoerd over de onderwerpen van de theologie.

Deze theologie drong nooit door tot het hart. Men leerde ons de zonde te begaan van anatomie te plegen van de Drieënige God. Bovendi en bedreef men de grote onrechtvaardigheid om de „arme" protestanten te beschouwen als de enige vijanden van onze leerstellingen. Maar nooit werden teksten uit de werken van de reformat oren aangehaald, zodat wij zouden kunnen nagaan of zij inderdaad onze vijanden zouden zijn. Op deze manier was het natuurlijk gemakkelijker om over het protestantisme te doceren. Men behoefde dan geen tegenspraak van de studenten te vrezen."

Gods wil?

„Ik had in Barcelona vele malen een onderhoud met de predikant, ds Ignacio Mendoza. Ik bezocht vaak zijn kerkdienst. Wij namen kont akt op met de Wartbyrg in Nederland. Dat leek ons de juiste weg. Vandaaruit zou ik dan verder kunnen trekken naar Zuid-Amerika om daar het Evangelie te verkondigen. Maar was dat ook Gods wil? Ik bad dat Hij deze weg zou barricaderen, als het niet zijn wil was.

Maar de Here heeft mijn weg naar Velp geleid. Het was een weg vol doornen, en soms met tranen. Maar nergens was er een echte barricade. Het werd mi j steeds duidelijker: Deze weg was Gods wil".

Op zoek naar geestelijke ruimte

Luis was zozeer gedesillusioneerd door allerlei ervaringen als priester in Spanje, dat hij het daar ni et meer kon uithouden. Toch kon hij niet meteen geloven, dat het rooms-katholicis me van Spanje het eigenlijke zou zijn. Hij wilde priester blijven, maar hoopte in een ander land een rooms-katholicisme te vinden, waarin hij voldoende geestelijke ruimte zou hebben om in te leven.

Hij schreef daarom naar verschillende bisschoppen van Spaans sprekende landen. Hij ontving een uitnodiging van een bisschop van de Filippijnen, maar zijn eigen bisschop weigerde hem verlof te geven om tevertrekken.

Toen probeerde hij het in Zuid-Amerika. De bisschop van El Dorado in Puerto Rico aanvaardde hem in zij n dienst. Alles was geregeld. Het vliegtuigticket al gekocht.

„De wereld lachte mij toe, mijn priesterlijk besef herleefde. Daar in Puerto Rico zou ik dan toch de kans krijgen om aan de armen het Evangelie te verkondigen. Ik voelde mij als aan de aarde ontheven, als opstijgende naar de wolken. Maar de wolken zijn dikwijls zeer hoog, al te hoog.... En daarom deed het mij zo'n pijn om vanuit de hoogte weer opnieuw op de harde aarde neer te komen. Plotseling ontving ik een kort briefje van de secretaris van de bisschop van El Dorado, waarin bruutweg „neen" werd geantwoord op mijn vraag. En ze begingen zelfs de schaamteloosheid om mij als troostprijs $ 50. — te sturen om Missen te lezen".

Het is daarom wel bijzonder verblijdend voor Luis, dat zijn verlangen om aan de armen in Zuid-Amerika het Evangelie te verkondigen, thans in vervulling is gegaan, maar op een andere, een hogere manier dan hij toen zich voorstelde.

SPREEKBEURTEN

Ds. Hegger (meestal met prof. Muniz): 4 mrt Renkum, geref. kerk; 5 mrt . Putten, her vor mde kerk; 6 mrt Rotterdam, wijkverg. geref. kerk; 7 mrt . IJmuiden, Chr. geref. kerk; 9 mrt . Haren Gr., Geref. kerk; 11 mrt . Deventer vrouwenver; 18 mrt. Enschede, Chr. geref. vrouwenv.; 26 mrt. Zevenhuizen, interkerkelijk.

N.B. Het is verstandig steeds eerst te informeren, wanneer men dergelijke spreekbeurten wil bijwonen, ot' er nl.geen wijziging is opgetreden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen