De roemrijke terugkeer

Veilig en wel in het verborgen toevluchtsoord aangeland, overzag Henri Arnaud zijn gehavende troepen. Wat was zijn legertje geslonken!

Misschien zouden de dappere mannen de moed toch nog hebben verloren, als er niet een paar dappere kerels onder waren geweest die het aandurfden om toch maar weer op onderzoek en voedsel uit te gaan….

En kijk, op die verkenningstocht ontmoetten zij, niet ver van Pra del Torno waar in de veertiende eeuw al hun eerste Evangelistenschool stond, een paar afgezanten van de Hertog van Savoie!

Die bleken onderweg te zijn naar de Balsilla om met de Waldenzen te onderhandelen. Want de woorden van de eenvoudige Sieur Droume bleken volkomen waar te zijn geweest: Victor Amedeus II van Savoie was met Prins Willem III van Oranje, nu Koning van Engeland, in onderhandeling getreden en had de banden met Lodewijk XIV van Frankrijk verbroken!

Maar nu voelde de Hertog zich ook verplicht om zijn vroegere onderdanen, de Waldenzen op de hoogte te stellen van zijn besluit om zich aan de zijde der protestanten te scharen. Dit gebeurde op 4 juni 1690…. Wat een welkome boodschap om over te brengen! Eindelijk had de vorst dus begrepen dat hij zijn mishandelde en verbannen landgenoten toch maar beter als vrienden dan als tegenstanders kon hebben en zond hen levensmiddelen en munitie toe. Ook vroeg hij of Arnaud met zijn soldaten hem wilden helpen om de Fransen uit het land te verjagen en liet nog 500 Waldenzen, uit 1686, vrij.

Loyaal gingen de veldheer-predikant en zijn trouwe mannen op dit aanbod in. Zij traden in dienst van hun vroegere landvorst, ondanks alles wat die hen in de verlopen jaren had aangedaan, en werden met veel eer aan het hof ontvangen. Hertog Victor Amedeus II begroette hen uiterst vriendelijk en bood Henri Arnaud een veldheers-staf aan met de woorden: „Gij hebt van nu aan slechts één God en één Vorst te dienen…. Dien God en uw Vorst getrouw. Tot nu toe zijn wij vijanden geweest, van nu af aan moeten wij goede vrienden zijn.

Anderen waren de oorzaak van uw ongeluk maar als gij uw leven in mijn dienst stelt, zoals het moet, dan heb ik ook het mijne voor u over. En zolang ik een stuk brood heb, zult gij er uw deel van krijgen."

Mooie woorden, op dat ogenblik misschien gemeend, maar die hij later weer zal vergeten. Vol dankbaarheid en vertrouwen staat Arnaud echter op dat moment voor hem en antwoordt: „Meer dan eens zijn wij vermetel en onvoorzichtig genoemd, maar de feiten hebben bewezen dat God onze zaak bestuurde.. Wie zou ooit hebben gedacht dat wij hier nog eens zouden staan, gevierd door velen, in gezelschap van Hertogelijke officieren en generaals. Dit is het werk van God. Hem alleen zij de eer!"

Nu konden de bannelingen uit den vreemde terugkeren.

Velen van hen gaven aan deze oproep gehoor. Anderen bleven voorgoed in het buitenland wonen. Zo komt het dat men in Zwitserland, Duitsland, Frankrijk, Engeland, Amerika en Zuid-Afrika nog altijd nakomelingen van de verdrevenen uit 1686 vindt, die, met latere emigranten uit de Waldenzische Valleien, groepen en kolonies vormen. Degenen die naar Italië terugkeerden begonnen van meet af aan hun geliefde erfgrond te bebouwen en te bewonen. Vooral bij het oprichten van scholen hebben Nederlanders hen geholpen. Tot op heden worden de Waldenzen nog door ons gesteund. Zij zelf vergaten nooit dat ze in hun land weergekeerd waren om er het Evangelie te brengen en zij verkondigen dat, op bewonderenswaardige manier, tot nu toe! Ondanks alle menselijke kortzichtigheid, vergissingen, zonden en tekortkomingen, heeft God de zo gebrekkige geloofsdaad die de „roemrijke terugkeer" toch maar was, willen gebruiken om Zijn Woord naar Italië terug te voeren.

Dat Woord werd, na de Hervorming al, in de landstaal geschreven en kon door het hele gezin worden verstaan. Wij eindigen deze serie grepen uit het dagboek van Henri Arnaud dus met een beeld van het Waldenzische huisgezin dat de Bijbel leest, dank zij de gelovige en flinke mannen die hun leven ervoor gaven om die naar Italië te brengen!

Naschrift. — Nu Mia van Oostveen haar boeiende verhaal over de roemrijke terugkeer van de Waldenzen beëindigd heeft, willen wij er graag nog eens op wijzen, dat dit verhaal uitvoeriger beschreven is in haar boekje: „Henri Arnaud, leraar en veldheer der Waldenzen", uitg. J. Voorhoeve, Den Haag, verkrijgbaar in de boekhandel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen