De roemrijke terugkeer

Na hun vertrek heerste er weer doodse stilte alom.

De innerlijke aanval is gekeerd…. maar wat zal de toekomst brengen?

Gestadig vallen de sneeuwvlokken uit de loodgrijze lucht. Zwijgend zitten de mannen bijeen. Hun gedachten zweven ver weg, — bij hun vrouwen en kinderen in ballingschap….

Toen ze er niet meer op hoopten, kwam er toch nog een bezoeker naar de Balsilla! Haast onopgemerkt was hij de berg al genaderd. Wat zou hij te vertellen hebben? De eenvoudige Sineur Droume bleek beter op de hoogte te zijn dan de Waldenzen dachten. Hij wist mee te delen, dat hun Zwitserse bevelhebber Bourgeois, die bij het begin van de tocht niet op het appèl te Prangins was verschenen, toen verraden en onthoofd was. Dan volgde het grote nieuws: Tussen Prins Willem III van Oranje en Victor Amedeus II van Savoie was een briefwisseling gaande. Wie weet waar die nog toe zou leiden?

Volhouden, Waldenzen, tot het einde toe!

Na deze welkome boodschap trok de eenzame wandelaar weer naar het noorden. Vol verlangen nagestaard tot hij achter de heuvelruggen verdween…… Nu kwam het er op aan door te zetten.

Kort daarna verscheen de wrede veldheer Catinat met 10.000 man in het afgelegen dal en legerde aan de voet van de berg.

Op dat ogenblik besefte Arnaud, dat deze laatste beproeving àlles van hem en zijn mannen ging vergen. Hun wapenvoorraad was beperkt en voedsel heel schaars…… Met tranen in de ogen smeekte hij zijn getrouwen om hun bezit met elkaar te delen en niets achter te houden, daar hij anders niet voor de goede afloop in durfde te staan. Toen kwamen de soldaten met hun eigendommen naar voren en legden die voor hem neer. Wat opgespaard geld, een paar sieraden, enkele mooie wapens…..

Allemaal „achterdeurtjes" waardoor ze zich nog apart hadden kunnen handhaven. Nu was dat niet meer mogelijk. Ze wilden samen delen en alles voor elkaar over hebben. Daarboven, van de verschansing, zag een schildwacht op hen neer. Plotseling hief hij zijn hoofd op, stak zijn hand uit en riep: ‘Mannen, de wind draait. We krijgen ander weer!’

En zo was het…. De volgende morgen streek een zoele zuidenwind langs het smeltende sneeuwdek van de Balsilla. De lente deed haar intocht!

Dat gaf weer nieuwe moed. Nu konden soldaten weer op onderzoekingstocht gaan. Wie weet of er nu op de bergflanken niet wat voedsel te vinden was? Met een vaart sprongen een tiental mannen over de verschansing. Naar alle kanten zwermden ze uit….

Plons!…. Daar zakte er een tot zijn middel in de sneeuw. Hij tastte om zich heen naar houvast. Zijn handen grepen dwars door het vlokkendek in een bos halmen…… En ineens schreeuwde hij het uit: ‘Kóren!…… Kóren, onder de sneeuw!’

De anderen kwamen toesnellen en zagen dat het waar was. Verbluft stonden ze ervoor. Daar lagen, begraven onder de witte wade, korenvelden, die de vluchtende boeren uit die streek in de herfst niet hadden durven oogsten toen de Fransen en Savoyaarden met hun legers het dal binnentrokken en de Waldenzen zich op de Balsilla verscholen. Vlug werden de halmen tot schoven gebonden en naar de vesting gebracht om gedroogd en gedorst te worden……

Een paar mannen herinnerden zich ineens dat ze de maalstenen van hun vroegere molen, bij de verbanning in 1686, in een van de bergstromen hadden doen zinken. Die haalden ze nu weer op uit het water. Zo kon het koren gemalen en brood gebakken worden.

Voorlopig waren Arnaud en zijn Waldenzen weer een tijdje geholpen.

Vriend noch vijand begreep waar zij van in leven bleven!

Maar zij dankten in alle ootmoed hun God daarvoor. En hun nakomelingen weten er nu nog een mooi Italiaans lied van te zingen: ‘Pane sotto la neve’ (het brood onder de sneeuw) heet het….

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen