R.K. stemmen over de Wartburg

In verschillende r.k. dagbladen heeft een zeer sympathiek en zakelijk artikel gestaan over ons ex-priesterhuis te Velp. Het was geschreven door pater dr. Alfred van de Weier. Graag willen wij daaruit het een en ander overnemen. Pater van de Weier schrijft:

Hulp noodzakelijk

„Wat nu te denken van het initiatief van ds Hegger om in Velp een priesterrefugium op te richten?

Bij eerste aanblik heeft het iets sympathieks. Ex-priesters worden door ons, katholieken, dikwijls aangeduid als „herders in de mist" en dat zijn ze, zeker in de eerste tijd nadat ze de grote stap gewaagd hebben. 2e staan hulpeloos in de wereld. Zonder bezit soms, zonder behoorlijke kleren, zonder werkkring, zonder familie, zonder het meest elementaire houvast. Daarbij komt dan nog hun toestand van geestelijke leegheid en hulpeloosheid.

Dat deze mensen opgevangen worden is een groot goed en we kunnen er alleen maar gelukkig om zijn".

Ik meen dat een duidelijker en warmer propaganda voor het ex-priesterfonds niet kan gemaakt worden.

Lacune

Begrijpelijkerwijze uit pater v.d. W. daarna zijn bezwaren tegen ons ex-priesterhuis. En vervolgt daarna:

„Toch moeten wij hem misschien wel ergens dankbaar zijn voor het initiatief dat hij genomen heeft. Dit drukt ons op de noodzaak om onze „herders in de mist" zo spoedig mogelijk na hun uittreden te hulp te komen. Indien het waar is, dat sommigen van hen zonder welke hulp dan ook in de wereld komen te staan, dan hebben wij een lacune in ons kerkelijk leven. Het feit dat er priesters zijn die uittreden, kunnen wij niet ontkennen of wegredeneren. Maar dan moet er van kerkelijke zijde ook iets voor deze mensen gedaan worden. Dan moet er een instrument zijn of komen, dat hen opvangt en dat hen bijstaat in het nemen van die beslissingen, welke uit religieus en menselijk oogpunt de beste voor hen zijn. De Wartburg van ds Hegger is in ieder geval een teken aan de wand.

En onze gedachten gaan nog verder. Zou ook in deze materie voorkomen niet beter zijn dan genezen? (…)

Indien wij een dergelijk refugiiim hadden, in binnen- of buitenland, (…) zou er mischien heel wat ellende voorkomen kunnen worden. En zou binnen afzienbare tijd ds. Hegger zijn Wartburg misschien moeten sluiten".

De nood zit veel dieper

Een eerste opmerking: Toen ik drie jaar geleden voor het eerst hoorde van de enorme aantallen ex-priesters in Frankrijk en vooral in Italië, schreef ik aan de redaktie van de (r.k.) Bazuin daarover.

Ik zei hen: Wij kunnen iets doen, maar tegenover deze grote nood is dit maar een heel klein beetje. Doet u dan toch ook iets, al is het maar voor de leniging van de maatschappelijke nood van deze mensen.

Ik kreeg niet eens antwoord daarop. Dat was ook wel te verwachten. Immers woorden maken mensen dikwijls niet wakker, wel een duidelijke bewuste daad. De Wartburg in Velp roept nu misschien een r.k. priesterrefugium te voorschijn. En een tweede opmerking: Een r.k. priesterrefugium zal zeker voor sommige priesters in nood een althans voorlopige oplossing kunnen zijn.

Maar voor het grootste gedeelte van de ex-priesters is dit geen waarachtige, definitieve redding uit hun konflikten.

Immers een groot gedeelte van de priesters wordt gekweld door de last van het celibaat. Die spanning wordt niet opgelost door een verblijf in een r.k. refugium. Meestal zal de enige uitredding zijn, dat ze de raad van de Bijbel opvolgen: „Het is beter te trouwen dan van begeerte te branden" (1 Kor. 7 : 9). Maar de r.k. kerk blijft immers aan deze priesters in nood verbieden om deze raad van de Bijbel op te volgen.

En vervolgens zijn deze priesters ook dikwijls in nood gekomen, doordat ze aan den lijve de onmogelijkheid van de rechtvaardigmaking uit de werken hebben ondervonden. Ze hebben jarenlang gebeukt tegen hun weerbarstige, zondige natuur, maar moesten steeds weer de nederlaag lijden. Lang hebben ze het volgehouden om dan op geregelde tijden, b.v. na de jaarlijkse retraite, het toch nog weer eens te proberen. Maar steeds weer werd het een mislukking. Totdat ze zozeer ontmoedigd waren, dat ze de strijd maar opgaven en in een compromis gingen leven.

Bij deze priesters zit de nood veel te diep. Zij kunnen slechts geholpen worden door het Evangelie van de rechtvaardiging en de heiliging enkel langs de weg van het geloof, zoals dat Evangelie ook op de Wartburg in Velp verkondigd wordt. Zij moeten komen tot het leven vanuit Jezus Christus, tot de blijdschap in de persoonlijke aanvaarding van Hem als hun enige en volkomen Zaligmaker. Daarom zal een reformatorisch ex-priesterrefugium nodig blijven, zolang Rome het concilie van Trente blijft handhaven, waarin de radikale oplossing uit alle nood der zonde, zoals die door de Reformatie beleden wordt, werd veroordeeld.

STORMEN OVER DE WARTBURG

En terwijl God ons werk zo zichtbaar zegent, wordt er van bepaalde kanten een stormaanval ondernomen om de Wartburg te slopen. Hoe kan het ook anders? Bij zoveel zegen moet de duivel wel op zijn achterste bokkepoten gaan staan. Maar: „Een vaste burcht is onze God, een toevlucht voor de zijnen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen