Flitsen uit Canada

OP ZO'N GROTE REIS doe je een massa indrukken op, die je niet meteen verwerken kunt. Toch ben ik er van overtuigd, dat de lezers wel graag iets horen willen over mijn ervaringen aan deze kant van de oceaan. Ik zal dan enkele flitsen neerschrijven. Niet erg ordelijk, maar dat neemt u mij dan wel niet kwalijk.

23 oktober. — Ik zit in Almonte bij mijn broer Harry. Om 1.20 uur moet ik met het vliegtuig naar Edmonton in Alberta, ruim 3000 kilometer naar het westen. We vertrekken al om 11 uur. Dus ruim op tijd. Almonte ligt op 50 kilometer van Ottawa. We nemen het daarom zo nauw niet en.... melden ons bij een verkeerd vliegveld, helemaal aan de andere kant van de stad. Zeven minuten voor het vertrek zijn we echter bij het juiste vliegveld.

Dan gaat de reis naar Toronto. Daar overstappen op het straalvliegtuig. Hier in Canada gebruikt men op de grote afstanden bijna geen propellers meer.

Vier uur gaat het nu onafgebroken door naar Edmonton. En al maar door schuiven de honderden kilometers beneden aan mij voorbij. We vliegen eerst over het Huronmeer, daarna over het Superiormeer, een afstand van ongeveer 900 km. Het is te begrijpen dat je ogen dichtvallen als je steeds maar kijkt naar die grijze eentonigheid in de diepte, steeds maar water met daaroverheen enkele plukjes wol ken als witte wol.

Als ik opgetrommel d wordt uit mijn dommelingen, ligt beneden ons het stadje Port Arthur. Tot vlak bij Winnipeg begint er nu een landschap dat doorsneden is van rivieren, meren en meertjes. Dit land zal wel nooit door de mens beheerst kunnen worden. Je zou minstens elke kilometer een brug moeten bouwen. Ik zag dan ook maar een of twee wegen door deze waterwoestenij heenlopen.

Voor Winnipeg beginnen weer de vlakten, die in mootjes gesneden zijn, als een grote koek. Hier zie je weer de mens, die door God is aangesteld om de aarde aan zich te onderwerpen.... tot lof van zijn Schepper.

Maar als ik goed toekijk, dan lijkt het wel al l emaal zand. Een woestijn? Neen, dat kan niet. Daarvoor zijn er te veel wegen. Ineens begrijp ik het: sneeuw, waarover de avondzon schijnt, die er een gele gloed aan geeft als van zand.

Ik vertrok om 4 uur uit Toronto en ik kwam om 4.55 aan in Edmonton. Hoe kan dat? Wel dat is het tijdsverschil. In de zomer is dat een verschil van drie uur.

Om 8 uur moest ik 's avonds spreken. Dat betekende voor mij dus om 11 uur. De samenkomst duurde met gelegenheid tot vragen stellen tot kwart over 10. Dat betekende voor mij dus tot kwart over één in de nacht. Het was de langste dag die ik tot nog toe in mijn leven had meegemaakt: 27 uur.

Maar het was de moeite waard. Er waren ongeveer 600 mensen. Ds. Vrieze sprak de mensen bezielend toe. Resultaat: 190 abonnees - de evangelisatiecommissies namen er ook nog 50 - totaal 240 nieuwe abonnees. Opbrengst kollekte: S 200. —, d.i. f 700. —.

De volgende morgen spreken in de hoogste klassen van de christelijke school van Edmonton.

's Middags met de trein naar Red Deer, 150 km. naar het zuiden. Daar is het een Amerikaanse predikant, die met zijn humor beslag legt op de vergadering, n.l. ds. J . W. van Weelden. Resultaat: 88 abonnees en $ 130. — kollekte.

De volgende dag rijdt br. H. Visser mij naar de Rocky Mountains. Een woeste streek, waar allerlei wilde dieren huizen, o.a. ook beren.

Wat zijn deze Rocky Mountains, deze bergen van The Far West, toch eenzaam. Nooit heb ik zo'n idee gehad van verlatenheid als daar. Ik meende nu ook enigszins te begrijpen wat de hel moet betekenen, de plaats waar God totaal niet meer is, waar alles dor en doods is, waar de stilte van de eeuwen loodzwaar drukt. En bij benadering voelde ik iets aan van de verlatenheid van Jezus aan het kruis. Hij die totaal God-doordrongen was, moest toezien hoe de aanwezigheid Gods volkomen uit Hem wegvloeide, zodat een algehele eenzaamheid zich op Hem neerlegde. Vanuit dit ontzettende alleen-zijn schreeuwde Hij het dan ook uit: „Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?"

Wat is Gods barmhartigheid toch onbegrijpelijk voor ons, dat Hij zijn enig-geboren Zoon, zijn Geliefde, overgaf in deze verlatenheid om ons die ons van God vervreemd hadden, te redden van de troosteloosheid in het eeuwig-alleen zijn zonder God. Lezer, weet u reeds, of Jezus de absolute eenzaamheid in de verwerping ook voor u gedragen heeft? U kunt dat weten, want: „Wie in Mij gelooft, heeft eeuwig leven", zegt Jezus. Hebt u zich reeds in geloof aan Hem overgegeven? Ja, ik bedoel niet: gelooft u allerlei christelijke waarheden? Jezus daalde niet in deze diepte van smart neer, alleen maar om u vol te proppen met wat christelijke waarheden. Hij vraagt uw hart, de bewuste persoonlijke overgave aan Hem als uw enige en volkomen Zaligmaker. Doe dat dan. Doe het nu nog, voordat het oordeel zich aan u voltrekt en God Zich voor eeuwig van u zou moeten terugtrekken.

Van west naar oost: 1000 km.

Die avond sprak ik in Rocky Mountains House. Dat is maar een kleine gemeente met 60 gezinnen. Desondanks: 32 abonnees en $ 59. — kollekte.

Daarna terug naar Edmonton, waar ik 's nachts om 3 uur aankwam, terwijl ik reeds om 6 uur uit de veren moest voor het vertrek naar het vliegveld.

We landden nu in Regina. Wat was het daar koud! De sneeuw rolde er als stuifzand aan één stuk door over de betonnen startbanen. En dat terwijl ik vijf dagen van te voren nog in de buurt van Ottawa genoegelijk bij een meertje gepicknickt had. Canada is een land vol tegenstellingen.

In Winnipeg moest ik overstappen op het straalvliegtuig, dat mij doorbracht naar Montreal, waar ik weer moest overstappen in een propellertoestel naar Halifax in Nova Scotia.

Vanuit de sneeuw van Alberta kwam ik nu ineens in de vlammende herfstkleuren van Nova Scotia terecht. De herfst is hier n.l. bijzonder mooi. Het is vooral de maple, een soort esdoorn, waarvan de bladeren hel-rood worden.

Nova Scotia is een allerliefelijkst eiland. Ik sprak er in Truro, Kentville en Halifax. Het zijn allemaal kleine gemeenten. Halifax telt maar 20 gezinnen. Daarom stelt men een bezoek van buitenlandse sprekers hier zeer op prijs. Men is er zo geïsoleerd. De afstand Edmonton-Halifax bedraagt 4000 km. Om een idee te geven, hoe ver dat is: Amsterdam-Rome is 1306, Amsterdam-Cairo is 3285 en Amsterdam-Beiroet is 3575 vliegkilometers.

In dit eiland, dat bijna twee keer zo groot is als Nederland, werken drie predikanten van de chr. ref. church, ds. J . Kunst, ds. J . van Dyk en ds. H. Mennega.

Hervormingsdag in Toronto.

Gisteravond herdenking van de hervorming in de presbyteriaanse kerk van Toronto. Ds. F. Guillaume en ds. A. de Jager leidden de avond. Er waren ongeveer 700 mensen. Geweldig zoals dat zingen klonk. Een machtig orgel, - ik kan mij niet herinneren ooit zulk een gedreun van warme klanken gehoord te hebben. De melodieën spatten uit de pijpen en sleepten ons volkomen mee.

Een uitstekend zangkoor voerde uit: „Di e Himmel rühmen" van Haidn. Alles was sfeer- en stijlvol, tot en met de kollekte die, met de giften per cheque mee, $460. — opbracht, d.i. f 1610. —.

Lezers, de flitslampen zijn op. Tot een volgende keer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen