God genas mij

Dat is nu ook weer duidelijk gebleken uit de genezing van onze administrator, br. Dikkeboom, waarin wij beslist een gebedsverhoring moeten zien.

In het maartnummer schreef ik: „En zo juist vernam ik, dat hij op 26 februari naar het ziekenhuis moet voor een maagoperatie".

Ja, die maagoperatie zou moeten gebeuren.

De foto's hadden het duidelijk uitgewezen.

Het begon met een kleine maagzweer. Enkele weken later werd weer een foto genomen.

Toen greep de dokter in: „Het geval is nu zo groot geworden. U moet beslist geopereerd worden." Vandaar ons bericht in het maartnummer.

Wat is er echter gebeur? Daarover getuigt

br. Dikkeboom:

„Loof de Here, mijn ziel, en al wat in mij is, zijn heilige naam;

loof de Here, mijn ziel, en vergeet niet een van zijn weldaden;

die al uw ongerechtigheid vergeeft, die al uw krankheid geneest,

die uw leven verlost van de groeve, die u kroont met goedertierenheid en die uw ziel verzadigt met het goede,

zodat uw jeugd zich vernieuwt als die van een arend."

[barmhartigheid; Ps. 103:1-5

Het is mij een grote vreugde, hiervan te mogen getuigen.

Wij geloven in de schulddelging enkel door het bloed van de Middelaar. Maar wij moeten eveneens geloven: „En door zijn striemen is ons genezing geworden" (Jes. 53:5). Dit is een realiteit die ik door Gods goedheid heb mogen ondervinden.

Het is voor mij nog steeds een stuk onbegrijpelijke genade dat de Here mij op zo wonderbare maar ook heel stille wijze heeft willen genezen van een maagzweer of gezwel, waarvan de dokter oordeelde dat dit door operatie genezen kan worden.

Ik was de laatste maanden ontevreden en opstandig, en daardoor valt men van de ene zonde in de andere zonden van ondankbaarheid en murmurering.

En dan geeft de Here ons wel eens over aan onze vijand. Zoals dat ook zo dikwijls met Israël geschiedde. Onze vijand hier op aarde is de satan.

Spoedig openbaarde zich een maagaandoening, juist iets waarvan ik ongeveer vijf jaar geleden op een genezingsdienst door de Here genezen was.

Hier kwam dus het konflikt: Toen was de ziekte geweken en nu kwam zij weer terug.

En toch was deze gang van zaken heel natuurlijk. Want als men niet blijft in de weg van het geloof en de gehoorzaamheid, welke binding blijft er dan nog over tussen God en onze ziel alsmede ons lichaam, dat een tempel van de Heilige Geest moet zijn?

Jacobus 1:13 spreekt heel duidelijk over dit soort van verzoeking. En mijn grote vreugde en dankbaarheid is dat God mij dat heeft laten zien, zodat ik door zijn wondervolle genade deze hele situatie in zijn trouwe Vaderhanden mocht overgeven, en mijn hart in mijn grote hulpeloosheid voor mijn Heiland mocht openstellen. Hij is der hulpelozen hulp.

Ondertussen werd mijn maagzweer - zo zal ik het maar noemen - steeds erger en een operatie zou dus nodig zijn.

Begin februari was ik bij de dokter. Na 26 februari zou ik mijn oproep krijgen. Ik moest echter mijn werk voor de I.R.S. nog overdoen. Als ik er zo uitgestapt was, dan zou het aprilnummer niet op tijd zijn verschenen. De Here is een hoorder, maar ook een verhoorder der gebeden. En toch mogen we nooit vergeten om bij alles wat wij van de Here vragen, te zeggen: „Here, alleen als het kan zijn tot verheerlijking van uw heilige Naam. Uw wil geschiede". Dat is wel eens moeilijk. Wij willen alles direkt zoals wij het verlangen. De Here laat Zich echter niets voorschrijven.

Ik heb het de Here mogen voorleggen en er is een gedurig gebed opgezonden door alle kinderen Gods die mij kenden en die er van gehoord hadden. Ik denk aan de gebedskring van de pinkstergemeente in 's Hertogenbosch. Ik denk aan vele lezers van de I.R.S. die mij geschreven hebben. Ik denk aan mijn broeders en zusters van onze hervormde kerk in Berlicum.

Wat is het toch heerlijk dat er voorbeden zijn. Ik kan nu zo goed begrijpen wat Paulus bedoelde met: „Ik wil dat er voorbeden geschieden' (2 Cor. 1:11; 1 Tim. 2:1). Ik geloof, lieve broeders en zusters, dat de voorbede een van de mooiste, maar ook een van de moeilijkste taken is, die de Here ons geeft.

De strijd met mijn eigen „ik" en de strijd met de Boze bleef niet uit. De symptomen van de ziekte bleven tot enkele dagen voordat ik op 20 maart werd opgenomen. De Satan liet niet af met mij maar wijs te maken dat ik niet genezen was. Maar door 's Heren goedheid en genade mocht ik het steeds weer afwijzen en zeggen: „Satan, er staat geschreven.... Door zijn striemen is mij genezing geworden". Wederstaat de Boze en hij zal van u vlieden. Ik mocht het geloof in mijn genezing vasthouden. De strijd die meestal 's nachts gevoerd werd, was wel zwaar. Maar het einde gaf een vreugde die niet te beschrijven is.

Op 20 maart werd ik opgenomen en begon het ene onderzoek na het andere. Toen kwam de dag van de maagfoto. Ik had van te voren al gezegd dat ik genezen was.

Eindelijk kwam de dokter. „Er is niets meer van die zweer te vinden, zelfs geen litteken is er over. Nu nog een onderzoek en dan kunt u naar huis gaan. Dan voorzichting aan en nog wat zout-arm dieet houden".

U kunt begrijpen wat deze uitslag voor mij betekende. Ik heb van mijn genezing mogen getuigen tot allen die in de zaal van het rooms-katholieke ziekenhuis lagen.

De ziekenhuispredikant en ds. Hegger, zij hebben met mij een gedeelte van de Bijbel voorgelezen en God gedankt voor dit wonder van genade. De overige patienten luisterden aandachtig.

Het is mij nog steeds een wonder, waarom de Here mij die genade gegeven heeft. Geloofd en geptezen zij zijn heilige naam!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen