Wie Jezus heeft, heeft alles

Ik geloof, dat dit wel de inhoud genoemd mag worden van het getuigenis, dat beide ex-priesters, Ds. Hegger (thans Geref. predikant) en Br. Verlot (aan de Bijbelschool te Brussel zich voorbereidend voor de evangelisatie-arbeid in België) die eerste zondag van september hier hebben gebracht. De geweldige opkomst stimuleerde de sprekers ook, al stonden ze dan voor een dubbele taak, omdat beide kerkgebouwen moesten worden ingeschakeld. Voor Ds. Hegger betekende dit vier spreekbeurten op één zondag. Maar hij getuigde onvermoeid van zijri weg naar het Licht. Ik kan wel zeggen, dat er ademloos werd geluisterd.

Voordat de heilszekerheid en de evangelische blijdschap bereikt werden, moest fcr eerst door onze broeders wel een zee van twijfel en strijd worden doorworsteld. Wij kunnen het ons maar slecht indenken wat dat zijn moet door je kerk in het nauw gedreven te worden met dreigementen van niet minder dan eeuwige helse pijnen, indien door haar dienaren aan haar leerstellingen zelfs maar getwijfeld zou worden. Wat een crisis moet er doorleefd zijn, voordat met een geloofs- en levensbeschouwing wordt gebroken, die men van zijn jeugd aan heeft mee gekregen. Wat een krachtige innerlijke stoot moet daarvoor nodig zijn om het kerkelijke en theologische keurslijf af te leggen, waarin men sedert zijn twaalfde jaar werd gestoken. Wat moet daar wel een andere Geest over een mens komen, als hij uit de ban van een perfect aangeleerde filosofie kan komen om van dit alles bevrijd voor het levende Woord van God te leren buigen. En hiervan hebben allen, die deze boeide avond meemaakten, iets ondervonden.

Ieder getuigde op zijn wijze, ieder had ook zijn eigen weg moeten gaan, maar de overeenkomst in beide getuigenissen was zeer duidelijk: Zij vonden Jezus. Hem leerden zij zo geheel anders kennen dan de in de hostie opgesloten zaligmakende genade. Zij ervoeren de Here Jezus Christus als de levende Heiland, met wie wij ook nu nog persoonlijke gemeenschap mogen hebben. Zij ontdekten het geheim van Zijn manifestatie in de bediening van Zijn woord.

We zagen hem in gedachten voor ons zitten, de priester-arbeider, na een vermoeiende dagtaak, na een nog afmattender geestelijke strijd. Hoe hij daar achter in een Brussels kerkje, in zijn beschermende uniform van trambestuurder, het Woord Gods indronk. En nu zagen wij hem zelf op de kansel en luisterden naar zijn bewogen getuigenis van Hem, Wien te kennen licht en blijdschap geeft. Het is ons allen opgevallen, dat door beide sprekers zonder enige rancune werd gesproken over de Kerk van Rome. We voelden slechts de innige deelneming met hen, die ondanks goudbrocaat en tempelbogen, het toch maar moeten doen met de periferie, omdat het hart uit het Evangelie is weggesneden: de door het vast vertrouwen op het enige en volmaakt offer van Christus.

Het was reeds diep in de nacht, toen br. Verlot, voor we gingen slapen nog 193 tegen me zei: „ik begrijp die dominee's zo goed, die overgegaan zijn naar de roomse kerk. Ze werden geboeid door de verschijning van de rooms-katholieke kerk in haar zichtbare eenheid en haar tastbare macht. Ze raakten in de ban van de thomistische wijsbegeerte, ze verdronken zich in de liturgie. Ze grepen enkel naar een nieuw houvast, want ze waren Jezus kwijt". Hij vervolgde na een poosje: „Ik begrijp dit zo, want ik vond Jezus en toen ontglipte mij, waar zizo ijverig naar gezocht hebben. We moeten de rooms-katholieke mensen Jezus brengen. Wie Jezus heeft, heeft alles".

Zo is deze getuigenisavond voor ons allen een weldaad geworden. Wij, die zo gewend zijn aan het gezegende leven met Christus, hebben het getuigenis van het bevrijdende en het blij en zeker makende evangelie, als een geestelijk bad wel eens hard nodig. Dan gaat Gods genade voor ons weer glanzen en dan gaan wij Hem weer des te meer loven en danken, Die ons in de gave van Zijn Zoon zo onuitsprekelijk rijk heeft gemaakt.

Het bleek die avond, dat we dan ook weten te offeren.

Ds. Hegger en zijn medewerker, Ds. Gravendeel, voorzitter van „In de Rechte Straat", waren zeer verblijd met de financiële steun, die hen door broeders en zusters werd geboden. Niet alleen mocht het ex-priesterfonds versterkt worden met bijna ƒ 700.—, maar ook werden er 240 abonnees gewonnen op het blad „In de Rechte Straat". Fenomenale bedragen blijkt de roomse kerk uit te geven aan propagandalektuur ter verspreiding onder niet-katholieken. Een voorbeeld hiervan is wel het apologetische tijdschrift „Het Schild". Het tijdschrift „In de Rechte Straat" nu wil allerminst op een onvruchtbare en smakeloze wijze Rome bestrijden, maar een evangelisch getuigend gesprek met Rome voeren. Hoe meer abonnees, hoe meer gratis verspreiding onder roomskatholieken mogelijk gemaakt wordt. Bovendien wordt uit de baten het expriesterfonds in stand gehouden, waaruit de uit de roomse kerk tredende geestelijken voorlopig ondersteund kunnen worden en hun eventuele studie wordt betaald. En tenslotte krijgt U als abonnee elke maand een tijdschrift in de bus, waarnaar U zult grijpen, omdat de inhoud blijvend boeit. De prijs is ƒ 4.— per jaar. Bent U misschien niet in de gelegenheid geweest op 4 sept. j.1. de samenkomst te bezoeken? Als abonnee op „In de Rechte Straat" kunt U zich nog altijd opgeven. Stopt U dan maar en briefje met Uw naam en adres in mijn brievenbus (Hofplein 11) met vermelding „abonnement I. d. R. S." Ik zal de oogst met genoegen aan Ds. Hegger doorsturen.

Uit: „Ons kerkelijk leven".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen