Ware vrede met Christus

Kinderen van dezelfde Koning ?

In het „Haarlems Dagblad" van 12 januari 1960 lazen wij een enthousiaste besacrijving van de aactergronden van een bijeenkomst, welke in het Concertgebouw aldaar gebouden zou worden op initiatief van de z.g. Couturier-kring, met als onderwerp: „Waacten protestant en katholiek op een ontmoeting?"

De sachrijver van bet artikel verheugt zich over de „gemakkelijke onderlinge verhouding tussen predikanten en priesters — er was bij de predikanten niet de minste gespannenbeid, wanneer een priester iets formuleerde en andersom lag het evenzo". Er wordt geschreven over „de vanzelfsprekendceid van hun geamelijk optreden (zowel predikanten als r.-k. priesters maken deel uit van deze Kring, over een nieuwe gezindheid en over christelijke solidariteit.

De twee inleiders op vergadering van 18 januari in het Concertgebouw, dr. J.C. Groot, r.-k. priester en leraar aan het groot-semenarie te Warmond en ds. dr. W. F. Golterman, studie-secretaris van de Oecumenische Raad van Kerken in Nederland, gebruikten allebei dezelfde aanspreking van de heterogene menigte van ruim 1500 mensen in de zaal: „Geliefde broeders en zusters in onze Heer Jezus Christus".

Men veronderstelt, dat rooms-katholieken en protestanten beiden Konings-kinderen zijn, dat beiden wederom geboren christenen zijn. Men veronderstelt, dat beide groeperingen broeders en zusters zijn, die, in feite gescheiden, eigenlijk niet gescheiden mogen zijn. Weliswaar wil men niet oppervlakkig over de verschillen, welke er zijn, been praten, doch in de idealistische liefde, waarmede men elkaar zoekt te ontmoeten en elkaar tracht te begrijpen, komt men tot dingen, welke geen liefde-dienst zijn.

Men ziet bij de rooms-katholieke individuen de vaak onmiskenbare werkzaamheid van de Heilige Geest: een geest van liefde, een liefde voor de waarheid, en eerlijk schuldbewustzijn over de verdeeldheid en nog veel meer.

Men ziet de vaak onlooacenbare ijver voor God en de evennaaste, welke zovele rooms-katcolieken aan de dag leggen.

Men gevoelt zich geest-verwant, men noemt elkaar Broeder en Zuster, men betreurt van elkaar gescheiden te zijn door kerk-muren.

Men weet zich verplicht de wederzijdse liefde te beoefenen. Men zoekt naar eigen schuld voor wat de verdeeldheid betreft. Men wordt zich bewust, dat men weinig of niets gebeden heeft om een einde aan die verdeeldceid, dat men weinig of niets gedaan heeft om tot beter begrip van elkaar te komen. Men is zo reeél, dat men de na te jagen eenheid, beter gezegd: de af te bidden eenheid eschatotlogisch ziet. Men ziet wel degelijk verschillen, maar.... christenen mogen niet gescheiden zijn en blijven. De Koningskinderen móéten weer één worden. Om die eenheid moeten wij bidden. Achter dat alles staat steeds hetzelfde verkeerde uitgangspunt: men ziet elkaar als zijnde één van geest.

Verontrust door de vele 'publieke ontmoetingen' tussen protestanten en rooms-katholieken, waarbij dan tesamen gezongen of gebeden wordt, heeft de Stichting i.o. „In de Rechte Straat" het initiatief genomen voor een spreekbeurt van drie voormalige r.-k. priesters in Haarlem om een waarschuwend geluid te laten horen voor een al te groot vertrouwen in het fenomeen 'Rome'. Dhr. de Craene, voormalig kapelaan in het Bisdom Gent (België opende deze avond en hield een korte inleiding. Daarna spraken achtereenvolgens ds. Hegger en evangelist Kuin. De tekst van de rede van dhr. Kuin volgt hieronder.

Ware vrede met Christus.

Broeders en Zusters in Christus, geachte aanwezigen,

Tijdens de rooms-katholieke gebedsweek van 18 tot 25 januari, waarin men bijzonder bidt om de eenheid der kerk, zijn er hier in Haarlem twee grote bijeenkomsten belegd.

De één de vorige week maandagavond in het Concertgebouw, op initiatief van de Couturier-kring.

De ander hedenavond in de gereformeerde kerk, op initiatief van de Stichting i.o. „In de Rechte Straat".

De éne bijeenkomst werd, zo kreeg ik persoonlijk de indruk, voornamelijk door rooms-katholieken bezocht. Ik zag vele priesters en zelfs kloosterzusters. De andere, hedenavond, zal grotendeels protestanten getrokken hebben, naar ik vermoed.

De éne bijeenkomst stond in het teken van „de ontmoetini tussen rooms-katholieken en protestanten, culminerend in een gezamenlijk bidden om de eenheid, zoals Christus die wil en met de middelen, die Hij wil.

De samenkomst van hedenavond is aangekondigd onder de titel: valse vrede met Rome, ware vrede met Christus een titel, welke de scheiding, die er is tussen rooms-katholieken en protestanten, eerder groter dan kleiner lijkt te maken.

Waardering onder voorbehoud.

Velen zullen darr ook de indruk hebben, dat de organisatoren van deze bijeenkomst het werk, dat de Couturier-kring voor staat, radicaal willen afkeuren en afbreken.

Als deze indruk dan al gewekt is, dan zal uit de woorden, welke mijn collega's, de voormalige rooms-katholieke priesters de Craene en Hegger zoeven gesproken hebben, wel duidelijk geworden zijn, dat wij integendeel grote waardering hebben voor het zeer positieve en christelijke streven van de leden van de Couturier-kring. De bijeenkomst van hedenavond wil dan ook geenszins een afwijzing zijn van dit lofwaardige streven naar wederzijdse liefde. Wij willen als voormalige rooms-katholieken dit streven naar onderlinge liefde absoluut niet in de weg staan. Wij zijn echter wel van oordeel ,dat door deze publieke ontmoeting tussen protestanten en rooms-katholieken, waarbij dan tesamen gezongen of gebeden wordt, een weg wordt ingeslagen, welke zonder meer onjuist is en in hoge mate misleidend. Het persoonlijke kontakt, dat ikzelf met de organisatoren van deze „publieke ontmoeting" heb gehad, heeft deze overtuiging alleen maar bevestigd, waar ik tegelijkertijd ervan doordrongen werd, dat oprechte en liefdevolle bedoelingen achter dit alles steekt. Hoe goed ook bedoeld, men is gekomen tot daden, welke, vooral pastoraal bezien, een grote misleiding zijn voor zoekende en dorstige rooms-katholieken. Een dergelijk samen-gaan in gebed geeft blijk van een geheel verkeerd uitgangspunt — de veronderstelling één van geest te zijn, bij elkaar te behoren, op grond van de doop kinderen van één vader te zijn —, zodat de van honger en dorst omkomende zielen ervan weerhouden worden om buiten de „éne ware schaapstal", die Rome pretendeert te zijn, naar het leven-gevend voedsel van Gods Woord te gaan zoeken.

De avond in het concertgebouw vraagt om een nadere bezinning. In het publiek, omdat de misleiding publiek geschiedde.

Wij menen te moeten waarschuwen voor een 'vermeende' eenheid, waarbij mensen „broeders en zusters in Christus" genoemd worden, die het misschien niet eens zijn.

Wij menen te moeten getuigen van de éénheid en vrede, welke er in hhristus Jezus is, en in Hem alléén.

De prijs, die wij moesten betalen.

Als mensen, die alles en alles moesten prijs geven om deel te kunnen krijgen aan die vrede, welke Christus is komen brengen, teneinde één te kunnen worden met Hem en in en door Hem één met Zijn Vader, hebben wij, voormalige roomskatholieke priesters, het recht en de plicht om bij ontmoetingen tussen rooms-katholieken en protestanten, waarbij gezamenlijk gebeden wordt om eenheid, te wijzen op wat „valse vrede" en wat „ware vrede" is.

Ons spreken hier vanavond geschiedt niet minder vanuit een oprechte liefde voor onze vroegere rooms-katholieke geloofsgenoten.

Wij waren vroeger hen. één met hen; één van geest, één van denken en gevoelen met hen.

Wij zijn echter genoodzaakt geworden om hen te verlaten, om ons van de rooms-katholieken kerk af te scheiden, omdat wij tot de heerlijke, bevrijdende en verblijdende ontdekking zijn gekomen, dat men één met Christus wordt, niet op grond van de kinderdoop, welke zowel rooms-katholieken als verschillende protestantse kerken toepassen, maar op grond van het gelooo alleen in het volbrachte en algenoegzame Offer van Jezus Christus op Golgotha, waarom de Vader ons uit genade alleen zonder enige terugblik op onze eigen werken en verdiensten, bekleedt met de gerechtigheid van zijn eigen Zoon, in Wie wij één worden met de Vader.

De heerlijkheid, welke wij nu op de grond van ons geloof-in-Jezus zeker weten te bezitten, de eigen ondervinding van de alles-overwinnende en alles-vernieuwende opstandingskracht, welke er is in Christus Jezus, de genade en de vrede en de eenheid, welke wij door Gods genade mochten gaan smaken in Christus Jezus, doen ons vanavond onze vroegere geloofs-genoten in het bijzonder vragen om zich te bezinnen waar de ware éénheid en vrede te vinden is.

Waar is de ware éénheid?

Nog maar kort geleden, in oktober 1959, werd er in Utrecht een missie-week gehouden onder het motto: „Genade en vrede, waarbij dan man, vrouw en kind werden afgebeeld, die dan een rooms-katholieke kerk binnen gingen.

Ook toen hebben wij als voormalige roomse priesters in drie getuigenis-avonden erop gewezen, dat wij genade en vrede tevergeees gezocht hebben in de roomskatholieke kerk, ondanks zelfs een jarenlang verblijf in een van haar kloosters. Ook toen hebben wij met vreugde en blijdschap mogen wijzen op de Christus der Schriften.

Ook nu willen wij weer, door de liefde van Christus gedrongen, onze vroegere geloofsgenoten erop wijzen, dat de ware eenheid met de Vader en de Zoon en daardoor ook met al degenen, die in de Zoon geloven, de vrucht en het resultaat is van de vrede, welke Jezus gesticht heeft tussen God en de mensen. Die vrede heeft Hij met Zijn kostbaar bloed gekocht.

„De straf, die ons de vrede aanbracht, was op Hem. (Jesaja 53 : 5 Zo sprak Jesaja reeds eeuwen van tevoren over de komende Messias.

De verzoeninig, welke Jezus Christus voor ons tot stand bracht als enige Middelaar tussen God en de mensen, stilde de rechtvaardige toorn van God:

„Het heeft de ganse volheid behaagd in Hem woning te maken, en door Hem, vrede gemaakt hebbende door het bloed Zijns kruises, alle dingen weder met Zich te verzoenen, door Hem, hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemelen is. Aldus schrijft Paulus aan de Colossenzen. (Col. 1:19-20.)

Tot vrede geroepen.

Vrede zij U — dat is de telkens weer terugkerende heilbede en zegewens, die Jezus herhaaldelijk uitspreekt.

Bij Christus' geboorte zongen de engelen reeds, dat het „Vrede op aarde" zou zijn, niet bij mensen van goede wil, zoals er in het Gloria van de roomse Mis wordt gezongen, maar bij mensen waar God Zijn welbehagen in heeft gesteld. (Luc. 2 : 14.).

God is een „God des Vredes (Rom. 15 : 33; II Cor. 13: 11; Phil. 4 : 9; I Thess. 5 : 23; Hebr. 13 : 20.) Die God des Vredes heeft ons tot de vrede van Christus geroepen in één lichaam. (Col. 3 : 15).

Jezus Christus Zelf is die vrede, zoals we lezen in de brief aan de Efezen: „Want H ij is onze vrede, die de twee één heeet gemaakt en de tussenmuur, die scheiding maakte, de vijandschap, weggebroken heeft, doordat Hij in Zijn vlees de wet der geboden, in inzettingen bestaande, buiten werking gesteld heeft, om in Zichzele vrede makende, de twee tot één nieuwe mens te scheppen, en de twee, tot één lichaam verbonden, weder met God te verzoenen door het kruis, waaraan Hij de vijandschap gedood heeft. En bij Zijn komst heeft Hij vrede verkondigd aan U, die veraf waart en vrede aan hen, die dichtbij waren, want door Hem hebben wij beiden in één Geest toegang tot de Vader. (Efeze 2 : 14 : 18.)

Niet een kerk heeft de vrede tot stand gebracht of geeft ons deel aan de vrede, ook de rooms-katholieke kerk niet, geen enkele heilige, zelfs Maria niet, geen enkel sacrament, ook het doopsel niet.

Jezus Christus alleen is naar waarheid „de Here des Vredes (II Thess. 3 : 16). Hij heeft in Zichzelf (Ef. 2) in één lichaam (Col. 3) vrede gemaakt — in Zijn lichaam is die vrede slechts te vinden.

Door het geloof alleen.

Deze avond willen wij met de grootst mogelijke nadruk iedereen, maar toch in het byzonder onze rooms-katholieke medemensen toeroepen: gaat de vrede, die tot vrucht de ware eenheid in Christus heeft, dan toch zoeken daar, waar God zelf zegt, waar hij te vinden is.

Zoekt geen vrede en eenheid bij de kerk, bij heiligen, bij sacramenten of bij mensen.

Zoekt de vrede, zoekt de ware eenheid, daar waar dit te vinden is: bij Jezus. Zoekt de vrede op de manier, waarop hij alleen te bereiken is. Gods Woor is zo ondubbelzinnig duidelijk hierover:

„Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door onze Here Jezus Christus, door wie wij ook de toegang hebben verkregen in het geloof tot deze genade, waarin wij staan en roemen in de hoop op de heerlijkheid Gods. (Rom. 5:1-2)

Luistert toch naar niets en naar niemand, die U op een andere manier vrede en eenheid aanbieden. Luistert naar Jezus alléén, die U zegt:

„Dit heb Ik tot U gesproken, opdat gij in M ij vrede hebt. (Joh. 16 : 33). Vrede in Hem door het geloof alleen.

Het is door het geloof dat men de Heilige Geest ontvangt (Gal. 3 : 2) en die Geest van Jezus werkt als Zijn vrucht de vrede van Jezus Christus uit. Dat is een vrede ,die geheel anders is dan de vrede, zoals de wereld die geeft: „Vrede laat Ik u, mijnvrede geef Ik u, niet gelijk de wereld die geeft, geef Ik hem U. (Joh. 14 : 27).

De vrede, welke Jezus Christus door de Heilige Geest schenkt maakt mede het wezen uit van Zijn Koninkrijk:

„Want het Koninkrijk Gods bestaat niet in eten en drinken, maar in rechtvaardigheid, vrede en blijdschap door de Heilige Geest. (Rom. 14 : 17)

Zij, die niet het Bijbelse geloof hebben: de totale overgave aan Jezus alleen de onbekeerde en niet-wederom geboren mens, kent de weg des vredes niet (Rom. 3 : 17) zo schrijft Paulus in de Romeinenbrief. Zij, die uit het geloof gerechtvaardigd zijn, zij — zij alleen — hebben vrede met God door onze Here Jezus Christus.

O, dierbare rooms-katholieke medemensen, denkt er toch goed over na. Niet door een paar druppels water op het voorhoofd wordt een mens wederom geboren en een kind van God.

Niet allen, die als kind gedoopt zijn, zijn gerechtvaardigd, hebben vrede met God en zijn één in Jezus Christus.

Alleen zij die uit het geloof gerechtvaardigd zijn,

Zij alleen hebben vrede met God,

Zij alleen zijn één in Christus,

Zij alleen zijn met Zijn Geest gedrenkt,

Zij alleen vormen één lichaam in Christus Jezus.

Vrede, vrede, terwijl er geen vrede is.

De profeet Jeremia profeteert naar aanleiding van het geroep „vrede, vrede", terwijl er geen vrede is (Jer. 6 : 14):

„Zo zegt de Here: Gaat staan aan de wegen ln ziet en vraagt naar de oude paden waar toch de goede weg is, opdat gij dien gaat en rust vindt voor uw ziel" (Jer. 6 : 16).

De rooms-katholieke liturgie is rijkelijk voorzien van vredewensen. Elke roomse prelaat zingt zijn toehoorders vele malen het „vrede zij U" toe, wanneer hij de Mis leest. Maar er is geen vrede mogelijk voor degene, die echt en konsekwent rooms-katholiek is.

Beseffen wij toch, met droefheid in het hart, dat de kerk van Rome die rechtvaardiging uit het geloof alleen zonder de werken der wet (Rom. 3 : 28) door haar eigen-gemaakte genadeleer in de weg staat, ja, zelfs uitdrukkelijk verwerpt. Beseffen wij toch, met medelijden voor de misleide rooms-katholieke massa, dat er heel veel reden is om beangst te zijn aangaande de behoudenis van hen, die echt en konsekwent rooms-katholiek zijn, dat met veel reden het woord van Paulus toegepast kan worden: (I Thess. 5 : 3)

„Terwijl zij zeggen: het is [alles] vrede en rust overkomt hun als de weeën een zwangere vrouw, een plotseling verdeft en zij zuleen geenszins ontkomen"

Het kunnen dan al goed-menende, goed-bedoelende mensen zijn, op wie dit woord slaat — maar de goede trouw is géén vrijbrief bij God.

Vergeten wij toch niet, dat er geen vrede is in Gods Woord voor de dwaalleraars, voor de leugen, voor de onwaarheid. Het is hier, dat het paradoxale woord van de Here des Vredes op slaat:

„Meent gij, dat Ik gekomen ben om vrede op aarde te brengen Neen zeg lk gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard" (Matth. 10 : 34) „Meent gij, dat lk gekomen men om vrede op aarde te brengen Neen zeg lk u veeleer verdeelheid" (Luc. 12 : 51.)

Jezus, de Vredevorst, heeft gezegd, dat Hij tweedracht is komen brengen (Matth. 10 : 35) als het gaat om de belijdenis van het Bijbelse geloof, dat zich in een algeheel vertrouwen voor Christus alléén buigt om vergeving van zonden, genade, eeuwig leven, hemelse vrede en ware eenheid in God van Hem alleen te verwachten.

Het gebed, dat ons vorige week maandagavond in het Concertgebouw werd aangeboden en dat daar gezamenlijk door rooms-katholieken en evangelische christenen gebeden is, roept op om het wantrouwen jegens elkander af te leggen. Hier moeten wij een heel beslist neen laten klinken. Hier moeten wij heel duidelijk en onomwonden met de profeet zeggen, dat er geen vrede is, ook al roept Rome op de meest verlokkende wijze „vrede, vrede", ook al zoeken oprecht menende rooms-katholieke priesters en leken naar de ware vrede. Het is ware liefde voor hen, dat wij hen het tweesnijdende zwaard van Gods Woord dan in de hand geven met de boodschap, dat het noodzakelijk en onontkoombaar is, dat zij met dat zwaard alle banden afkappen, welke hen nog aan de kerk van Rome binden, indien zij de ware vrede van Christus willen smaken, indien zij de ware eenheid met de Bijbels-gelovigen en met de Christus der Schriften willen bezitten. Het is oprechte liefde, als wij van geen vrede met Rome willen weten en als wij de goed menende mensen aldaar erop wijzen, dat „Rome" de Heilige Geest wederstaat en uitdooft door haar Christus-onterende leer en praktijken.

Oproep voor de ware vrede.

Wij roepen onze vroegere geloofsgenoten op om op zoek te gaan naar de verborgen schat in de akker, naar de ware en echte parel van de vrede met God omwille van het bloed van Jezus Christus alleen.

Wij nodigen onze vroegere geloofsgenoten uit om mede feest te komen vieren in alle eeuwigheid aan de Bruiloft van het Lam, dat bereid is voor al degenen, die in Hem geloven gelijk de schrift dat zegt.

Wij verlangen naar éénwording met u, wij hebben u, onze vroegere geloofsgenoten lief. Maar die liefde dringt ons om u de enige weg naar de ware vrede te tonen: Jezus Chriatus en Hij alléén.

Wij roepen onze tegenwoordige geloofsgenoten op, hen, die reeds door Gods genade de ware vrede en eenheid in Christus Jezus hebben gevonden, om gezamenlijk onze schuld te erkennen en te belijden voor God voor het feit, dat wij niet zo leven, dat onze rooms-katholieke medemensen jaloers op ons zijn geworden omwille van de heerlijkheid, welke ons eigen dagelijkse leven uit zou moeten stralen. Als onze rooms-katholieke medemensen nog niet tot nadenken gebracht zijn en nog niet door onze geestelijke rijkdom geconfronteerd zijn met hun eigen geestlijke armoede en ellende, dan kan dat alleen maar, doordat wij zelf niet woekeren met de talenten, welke God ons heeft toevertrouwd.

Wij roepen onze tegenwoordige geloofsgenoten ook op om een oprechte liefde te tonen voor onze rooms-katholieke medemensen. Er is geen vrede met hun kerk mogelijk voor ons, maar onze rooms-katholieke medemens heeft recht op onze daadwerkelijke liefde, op ons gebed, op onze voorlichting, op onze hulp en steun en vooral op ons voorbeeld. Als protestanten en rooms-katholieken hun toevlucht gaan zoeken bij Jezus alléén en Hem om de machtige werking van Zijn Geest vragen, dan, maar ook dan alleen is er de mogelijkheid, dat zij in waarheid broeders en zusters in Christus gaan worden. Op die wijze alleen zullen beide groepen ook de ware vrede in Christus kunnen smaken en. . . . uitdragen.

VREDE

„MIJN vrede geef ik u,"

Het woord „vrede" komt 87 X in het Nieuwe Testament voor. Er blijkt een aardse vrede te zijn en een christelijke vrede. Wie deze verwart, zal het Evangelie niet begrijpen, zal een valse vrede najagen en zal vrede zoeken met mensen, waarmede Christus juist tweedracht is komen brengen. Hij, de vredevorut is het zwaard komen brengen. Hij is niet gekomen om de vrede, zoals de wereld die geeft, te brengen, maar Zijn vrede, welke de wereld niet geven kan. Die vrede is niet voor iedereen, ofschoon zij wel aan iedereen wordt aangeboden. Wie 'neen' zegt tegen Jezus, wijst daarmede ook Zijn vrede af. Mogen de onderstaande teksten een hulpmiddel zijn om de ogenschijnlijke tegenstrijdigheid van het Evangelie des vredes te doen verstaan.

W. K.

AARDSE VREDE:

in tegenstelling met 'oorlog' — Hand. 12:20; Luc. 14:32

in tegenstelling met 'twisten' — Hand. 7:26

met rust gelaten worden — Hand. 9:31

Deze aardse vrede zal in de laatste dagen

van de aarde weggenomen worden — Openb. 6:4

Deze vrede heeft Christus niet gebracht — Matth. 10:34; Luc. 12:51

Vandaar de paradox: „vrede op aarde" — Luc. 2:14; Eph. 2:17.

„geen vrede" — Matth. 10:34; Luc. 12:51

Die aardse vrede is een valse vrede — 1 Thess. 5:3, cfr. Jer.6:14-16

CRISTELIJKE VREDE:

1. Zij is een vrede met God — Rom. 5:1-2

het Koninkrijk Gods bestaat in die vrede — Rom. 14:17

Christus Jezus zelf is die vrede — Eph. 2:14-16

Jezus is 'de Here des vredes' — 2 Thess. 3 : 16

Christus alleen geeft de ware vrede — Joh. 14:27

Christus heeft die vrede gemaakt — Eph. 2:15; Col 1:20

Het doel Gods is vrede te verkondigen

door Jezus Christus: — Hand. 10:36

Daarom is God 'de God des vredes' — Rom. 15:33; 2 Cor. 13:11;

Phil. 4:9; 1 Thess. 5:23;

Hebr. 13:20

2 De christelijke vrede ontvangen wij op een andere manier dan de aardse vrede — Joh. 14 : 27

De natuurlijke mens kent de weg des vredes niet — Rom 3:17

Vrede met God door Jezus Christus omdat we gerechtvaardigd zijn uit het gelooe — Rom. 5:1

Het is God, die ons met vrede vervult in ons geloof — Rom. 15 : 13

Het geloof in het 'Bloed des Kruises' schenkt alleen de vrede met God — Col. 1:20

Die vrede werk Christus uit door Zijn Geest; het is een vrucht van de Geest — Gal. 5:22

3. Wie Jezus' Woord gelooft heeft vrede in Christus — Joh. 16:33

Die 'Band des Vredes' brengt de ware eenheid tot stand — Eph. 4:3

Dan verkondigen wij het 'Evangelie des Vredes' — Eph. 6:1

De 'Vrede-groet' geldt alleen de broeders in het geloof — Eph. 6 23

Dan smaken wij de 'vrede Gods' — Phil 4:7

Dan kunnen wij in vrede gerechtigheid zaaien — Jac. 3:18

Dan pas kunnen wij 'vredestichters' zijn — Jac. 3:18, Matth. 5 : 9

4. Tot de vrede in Christus zijn wij geroepen — Col. 3:15

Die vrede moeten wij najagen — 1 Petr. 3:11

Met als eindresultaat: een heengaan in vrede — Luc. 2:29

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen