De schillenvrouw

Er was eens….

Nee, dit wordt geen sprookje, maar mooi als een sprookje is dit ware verhaal wèl. Het verhaal van de „Schillenvrouw".

Sinds jaar en dag hoorden wij elke morgen vroeg haar roep door de stille straat. Zij verzamelde in haar grote kar alles wat op dit uur van de dag in mandjes, schalen en oude emmers gedeponeerd werd op de diverse stoepen. Haastig liep zij langs de huizen, overal bellend en haar komst luide aankondigend met de roep van „schillèèè….!"

Nu gebeurde het op een morgen dat zij later was dan gewoonlijk, 't Was heel slecht weer en ik vermoed dat zij vaak had moeten schuilen. Toen zij nog maar even in onze straat was, brak er een geweldig onweer los, en de regen viel als bij bakken uit de hemel, 't Was een komplete wolkbreuk.

Ik kwam juist de kamer in met een kop koffie in mijn hand en liep naar het raam om naar het barre weer te kijken. Toen zag ik aan de overkant de „Schillenvrouw". Ze stond stijf tegen de muur gedrukt te „schuilen", een jute zak om het hoofd geslagen.

Ik schoof het raam op, hield mijn kop koffie uitnodigend in de hoogte en riep haar toe „Zullen we samen koffie drinken? U kunt nu toch niet werken."

Zij holde onmiddelijk naar de overkant en ik naar de trap om open te doen, en even daarna zaten wij elk aan een kant van het raam naar het weer te kijken, en van onze koffie te genieten.

Al spoedig ontspon zich een levendig gesprek tussen ons, over de Bijbel! Ik liet haar aan het woord, en hoorde met stijgende verbazing haar getuigenis aan. Aan een groot geloof paarde deze eenvoudige vrouw een enorme bijbelkennis. Ik genoot intens en vertelde haar op mijn beurt van de grote rijkdom die ik gevonden had in mijn Heer en Heiland.

Toen gebeurde het wonderbare. Haar ogen lachten schalks naar me, en terwijl zij bezwerend haar vinger naar mij ophief — een vinger, waarnaar ik met verbazing kijken moest, want door het urenlange omwoelen in modderige etensresten en natte schillen, had die vinger een enorme omvang gekregen — sprak zij deze merkwaardige woorden: „U bent waarschijnlijk met de Bijbel groot gebracht, en u weet er misschien meer van dan ik, maar u kunt nooit beseffen hoe rijk i k ben, want i k ben rooms geweest!"

Toen ik haar vertelde, dat ik ook rooms-katholiek was geweest en dus heel goed haar blijdschap begreep, hadden wij nog uren met elkaar willen spreken, maar het weer was inmiddels opgeklaard en onze plichten riepen ons. Maar terwijl ik nog napeinzend over onze wonderlijke ontmoeting de koffiekoppen opnam en langzaam naar de keuken liep, hoorde ik in de verte nog haar roep: „Schillèèè….!" en met ontroering dacht ik:

Zoete banden die mij binden

aan het lieve volk van God!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen