AFHANKELIJK

Een dezer dagen stond ik 's morgens in een bakkerswinkel mijn beurt af te wachten. Ik liep naar het raam en keek naar buiten. Juist passeerde in grote baast, al fietsend, een kapelaan uit de naburige Rooms-Katholieke kerk. Zijn ene hand was verborgen tussen zijn jas, wat dus betekende dat hij op weg was naar een zieke om de communie te brengen. Ik bleef er over peinzen lang nadat ik de winkel verlaten had. Stel je voor dat hij opgehouden wordt, zo dacht ik. Hij kan van alles op zijn weg vinden, stoplichten, lekke band misschien. Als hij geluk heeft, is bij er misschien gauw, maar als er iets gebeurt? Nu is het toch het alsof Christus van al die dingen afhankelijk is en alleen in het hart van de zieke kan komen als degene die de communie brengt, alles mee heeft. Ik kwam er niet over uitgedacht. Deze diepe afhankelijkheid, niet van God maar van een medemens! Altijd afhankelijk van de priester van de wieg tot aan en zelfs tot over het graf. Ik was zo dankbaar dat ik de dingen anders had leren zien, dat ik móest zeggen: „Dank Heer dat ik weten mag dat Gij niet in ons hart gebracht behoeft te worden, maar dat Gij er zijt voor een ieder die U aanroept en U verwacht. Wat zijn wij bevoorrecht die Uw Woord tot ons dagelijks voedsel hebben!" En zo is bet inderdaad, want het Evangelie is zo adembenemend rijk, dat wij ons daarover blijven verbazen. Steeds opnieuw komt men onder de indruk van Jezus' majesteit, goedheid en liefde. Niets menselijks is Hem vreemd. Ik moet altijd vergelijkingen maken tussen vroeger toen ik nog rooms-katholiek was en nu en altijd is daar de blijdschap ommm al hetgeen ik nu mag zien wat mij vroeger verborgen bleef. Ik heb ook vaak in aanbidding voor het altaar gezeten, want daar was Jezus tegenwoordig „onder de schijn van brood", zo leerden wij. Nu is er vanzelf geen altaar meer voor mij, maar o wonder, ik ben nooit zonder Jezus. Ik zie alle dingen in verband met Hem. Ik maak Hem deelgenoot van lief en leed in mijn leven en ik mag Hem elke dag opnieuw ontmoeten in dat wondere Boek dat Hij ons naliet: Zijn testament. En vaak na het lezen zeg ik uit de grond van mijn hart: „Dank U Here", en ga opgewekt en gesterkt aan mijn werk.

Hoe zalig is het volk, dat naar Uw klanken hoort!

Zij wand'len. Heer, in 't licht van 't godd'lijk aanschijn voort.

(Psalm 89:7 berijmd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen