KINDERLIJK GELOOF

Vorige maand stond in ons blad het verhaal van de ex-broeder Conventueel Jan Wouters. Een der lezers stuurde een gift voor de arbeid, waardoor ik in staat werd gesteld om een reis naar Brussel te maken teneinde de contacten aldaar te bezoeken. Allereerst zocht ik Jan Wouters op in de garage, waar hij werkt. Wat was hij verrast mij te zien. Wij maakten een afspraak voor de avond. Waar hij gedurende al die jaren kloosterleven nergens geweest is en niets gezien heeft, bood ik hem aan om 's avonds naar Brugge te gaan, wat hij graag accepteerde.

Om half zeven was ik bij het kosthuis van Jan Wouters. Hij stapte in en samen gingen we naar Gent, waar de voormalige priester-arbeider Verlot en de familie Brunklaus zich bij ons zouden voegen. Op weg naar Gent vertelde Jan. Hij had het niet gemakkelijk gehad in de voorbije weken. Ofschoon ik twee verschillende predikanten van verschillende kerken op hem opmerkzaam had gemaakt en hun zijn naam en adres had gegeven, had hij van niemand bezoek gehad. Hetgeen ik hem van het Evangelie had verteld, had diepe indruk op hem gemaakt en liet hem niet weer los. Maar intussen hadden verschillende priesters getracht hem over te halen om zijn zaken met Rome in orde te maken en ontslag van zijn geloften te vragen. Daardoor was hij in strijd gekomen. Welke kant moest hij nu op? Hij stond voor de geweldige vraag, die alleen zij tenvolle kunnen begrijpen, die zelf eens voor die beslissende vraag hebben gestaan: moest hij rooms-katholiek blijven of protestant worden?

Niemand had er naar Jan omgezien. Ik zelf was naar Nederland vertrokken, niemand was er, die hem raden kon. In zijn kinderlijke eenvoud bad Jan toen tot de Here en vroeg Hem om een teken. Jan vertelde mij, dat hij in zijn gebed had gezegd: „Here, ik zal op twee papiertjes twee woorden zetten: op het één rooms-katholiek en op het ander protestant. Ik zal ze tot balletjes verkreukelen en als ik drie maal achter elkaar hetzelfde papiertje open maak, dan zal ik dat worden".

Zoals hij gebeden had, zo deed hij ook. Tot driemaal toe maakte Jan een balletje van zijn twee stukjes papier en tot drie maal toe vouwde hij het papiertje open, waarop geschreven stond „PROTESTANT". God had hem Zelf gewezen, waar Hij wilde, dat hij heen zou gaan. Jan is toen twee zondagen achtereen naar de Rue du Moniteur gegaan (de kerk van de Belgische Evangelische zending) en had sindsdien grote vrede in zijn hart. Toch was hij kennelijk zeer ontroerd door het feit, dat ik hem vanuit Holland was komen bezoeken. Opnieuw heb ik bij predikanten aangedrongen deze ex-broeder, die het Evangelie zoekt, te bezoeken en ik kreeg heel stellige beloften.

Protestantse lezer, haalt U niet te gauw uw schouders op over deze kinderlijk-eenvoudige manier van doen van deze broeder in het geloof. Hij deed niet anders dan wat de Apostelen deden na de hemelvaart van Christus (Hand. 1:26). Hier was geloof in de leiding van de Heer en God hoorde het gebed dat tot Hem opgezonden werd: „Den oprechten gaat het licht op" (Psalm 112:4).

En gij, rooms-katholieke lezer, haalt ook gij niet te gauw uw schouders op over dit kind van God. Hij bouwde niet meer op mensen of heiligen, ofschoon hij pas een maand geleden het klooster verlaten had. Hij bouwde op de Here en op Hem alleen. Aan zijn Overste, die hem met Gods toorn bedreigde, had hij geantwoord: ik stel mijn vertrouwen op God alleen. En hij vertrouwde er op, dat God leiding zou geven. In dat kinderlijk geloof is hij velen, die o zo gelovig zijn, tot een beschamend voorbeeld.

„Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen" (Matt. 5:3).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen